|
پمپیی شهر گم شده در تاریخ « قسمت دوم »
اگر شما دوستان قسمت اول " پمپیی شهر گم شده در تاریخ " را دنبال کرده باشید, بیاد دارید با شما از فاجعه دردناک شهری پمپیی حرف زدم , پمپیی شهر حکایت درد و است و وحشت , شهری که هر بیینده و توریستی را مبهوت خود می کند . در قسمت اول با گوشه ای از وضعیت شهر در گذشته دور و تاریخ پیدایش پمپیی و همسایه ان شهر " هرکولانوم " اشنا شدیم . در این قسمت فاجعه را از زبان یکی از مورخان روم باستان و یکی از ناظران درد و رنج مردم پمپی دنبال می کنیم . " پلینی اصغر " که خود شاهد ماجرا بود, دیده ها و مشاهدات خود را بعدها به نگارش دراورد . همین نوشته ها باعث شد بعد از گذشت هزاران سال پمپیی از یادها نرود . هر چند این شهر از صحنه تاریخ برای قرنهای متمادی محو شده بود اما این نوشته ها به باستان شناسان یاداور می شد که شهری در دل خاکستر وجود دارد . به امید خداوند منان در مطلب اینده با شما از کشف مجدد پمپیی و مراحل مختلف باستان شناسی حرف خواهم زد . امیدوارم مطالب Yahoo2 عزیزانی را که شیفته باستان شناسی و گذشته و تاریخ این کره خاکی هستند را یاری نماید تا هر چه بیشتر با گذشته جهانی که در ان زندگی می کنیم اشنا شوند . یکبار دیگر از شما دوستان و یاران که با دلگرمی و امید به بنده لطف دارید – نهایت تشکر را دارم . پمپیی شهر گم شده در تاریخ « قسمت دوم » حوالی اوت 79 بعد از میلاد زمین لرزه روستاهای اطراف " وزو " را لرزاند . در همان هنگام بعضی از چاه های اب خشک شد و چشمه ها از جوشیدن بازماندند . اینها نشانه های افزایش فشار زمین بود . بیستمین روز از ماه زمین اندکی لرزید . اسبها و گاوها بیقرار و هراسان شدند ,پرنده ها از خواندن باز ایستادند . بعضی از مردم که زلزله سال 63 را بخاطر داشتند اسباب و لوازم خود را جمع کرده و به نقاط امن مهاجرت کردند . شب 23 و سپیده دم 24 اوت خاکستر از دهانه اتشفشان بیرون زد و باد خاکستر را به ارامی بر روی شهر منتشر کرد .. در این ساعت مردم نگران بودند و اندک اندک وحشتزده می شدند . ایا باز " پمپیی " مثل گذشته فقط میلرزید.؟ ساعت 1 بعد از ظهر 24 اوت غول خفته بیدار شده بود, از این لحظه به بعد تاریخ یکی از هولناکترین سناریوهای طبیعت را در خود ضبط میکرد . لرزشی ناگهانی سطح مسدود دهانه وزو را بکناری زد و گدازه های اتشفشانی با فشار از دهانه قله بیرون می زد . اکنون " وزو " چون اژدهای بود که از خواب برخاسته و دهان خود را به سوی اسمان گرفته و با پرتاب اتش و غرشهای وحشتناک , قدرت مرگبار خود را
به رخ انسانهای بینوا می کشید . گدازهای مذاب با سرعتی دو برابر سرعت صوت به اسمان پرتاب می شد و بعد در خطی منحنی بسوی شهر فرود می امد و تا 25 کیلومتر انطرفتر پرتاب می شد . 30 کیلومتر دورتر از شهر در پایگاه " میسنوم " جوانی وحشتزده به این صعنه مینگریست . این پسر 17 ساله که در تاریخ به " پلینی اصغر " معروف است به میسنوم امده بود تا عمویش " پلینی اکبر " مورخ بزرگ و یکی از مردان نامدار امپراطوری را ببیند . " پلینی اکبر " مولف دایره امعارف 37 جلدی تاریخ طبیعی و دریا سالار نیروی دریایی روم بود . این جوان نیز مانند عموی کنجکاو خود, ناظر دقیقی بود و گزارش دقیقی از واقعه وحشتناکی که شاهد ان بود ثبت کرد . او متوجه شد در مرحله اول انفجار « ابری شبیه مخروط کاج تا ارتفاع زیادی به اسمان برخاست و در بالا به چندین شاخه تقسیم شد . در یک لحظه این ابر سفید بود و بعد سیاه شد . عمویم که مورخی تیزبین بود متوجه اهمیت این واقعه شد و خواست ان را از نزدیک ببیند . او دستور داد زورقی سبک مهیا کنند . » کمی بعد به پلینی اکبر خبر دادند که مردم شهر " پمپیی " گرفتار فاجعه شدند . او وظیفه خود به عنوان مورخ را کنار گذاشت و در صدد برامد که به کمک مردم بشتابد . چند قایق پارویی بزرگ را اماده کرد و در طول خلیج به راه افتاد . برادر زاده اش بهمراه او نرفت اما بعدها از دیده های خود گزارشی نوشت . با نزدیک شدن انها خاکسترهای داغ بر سر و رویشان می ریخت, تکه های سنگ گداخته و مشتعل از اسمان فرو می بارید و چند نقطه کشتی را اتش زد . مواد مذاب از ساحل به دریا میریخت, ناخدای کشتی تصمیم به بازگشت داشت اما دریا سالار به او دستور داد پیش برود . در این حال ساحل و تپه های مشرف به ان به مکانی هراسناک مبدل شده بود . بادی توفنده ابرهای داغ را در هم می پیچاند و بر در و دیوار شهر می کوباند . " پمپیی " و ویلاهای حومه ان در تاریکی مطلق فرو رفته بود . از اسمان سنگ می بارید . بعضی از سنگها بزرگ و بعضی دیگر به اندازه دانه های برنج بود و گاز بد بویی تنفس را مشگل میکرد . یکی دو ساعت بعد " پمپیی " زیر لایه ای از سنگ و خاکستر به عمق 30 سانتیمتر فرو رفته بود, ساختمانها فرو می ریخت و موجب مرگ عده دیگری می شد . مردم زیر اوارها جان می دادند . دیوار خیابانها و کوچه ها بر سر عده دیگر می ریختاتش همه جا را گرفته بود . در ساعات اولیه انفجار قسمت عمده اهالی شهر پیاده یا سوار بر اسب و گاری می گریختند – اما حدود 2000 تا 3000 نفر در شهر ماندند . شاید به دلیل انکه اهمیت واقعه را در نیافته و یا شاید هم نمیتوانستند مایملک و خانه خود را رها سازند . انها زیر سقف بناهای محکمتر پناه گرفته بودند و در برابر ریزش سنگ و خاکستر مقاومت میکردند . هر ساعت حدود 15 سانتیمتر سنگ و خاکستر به زمین می نشست . شهر " هرکولانوم " نیز زیر بارش سنگهای اتشفشانی قرار داشت , اما بسیاری از اهالی ان توانسته بودند بگریزند . شب فرا رسید اما ستونهای اتش که به اسمان میرفت شهر را روشن کرده بود . این صحنه از دید کسانی که در شهر مانده بودند شگفت انگیز و مبهوت کننده بود, اما بهت انها بهت مرگ بود . اتشفشان بزودی خشم خود را متوجه " هرکولانوم " کرد . ساعت 1 صبح 25 اوت فشار انفجار کم شد و در عوض ابشار مواد گداخته از کوه سرازیر شد . ابشار به دو شاخه تقسیم شد . یکی از این دو شاخه ابری از خاکستر و گاز داغ بود که با سرعت پیش میرفت و شاخه دیگر مواد مذاب غلیظ بود که با سرعت کمتری جریان داشت . این شاخه 750 درجه فارنهایت حرارت داشت و سر راه خود سنگ و چوب و خاک را به حالت مذاب در می اورد و پیش میرفت . ابر خاکستری که پیشاپیش ان حرکت میکرد 1800 کیلومتر در ساعت سرعت داشت . این ابر چهار دقیقه بعد به شهر " هرکولانوم " رسید و سر راه خود غرش کنان شهر را جارو کرد, سفال سقفها را از جا کند و دیوارها را ویران کرد و هنگامیکه به دریا رسید اب را به جوش اورد . گوشت و پوست انسانها و جانوران را سوزانید و ریه های انها را با خاکستر داغ و سوزان پر کرد . حتی یک نفر نیز زنده نماند . چند لحظه بعد شاخه دوم چون موجی شهر را زیرو رو کرد . " هرکولانوم " بطور کامل عاری از حیات شد و اکنون اتشفشان می خواست شهر را در زیر گدازه ها مدفون کند . بارها و بارها در طی ساعات اینده " وزو " غرید و امواج خاکستر و مواد مذاب را از دهانه خود به بیرون استفراغ کرد تا انکه شهر را در عمقی غیر قابل دسترسی مدفون کرد . " هرکولانوم " از صفهه تاریخ محو شد . برای خواندن ادامه مطلب اینجا کلیک کنید . Yahoo ID = Jalal_webid ادامه مطلب |+| نوشته شده توسط سیدجلال صیادمیری در شنبه ۴ خرداد ۱۳۸۷ و ساعت ۲:۴۳ ق.ظ  |
درباره وبلاگ
 در این وبلاک سعی شده تاشما عزیزان را با دنیای ناشناخته پیرامون اشنا کنیم دنیائی که در کنار ماست اما نمیتوانیم انرا لمس کنیم دنیائی که بیشتر از هر زمان نیاز به شناختش داریم. دنیایی که میراث گرانبهای نیاکانمان میباشد .
پشتيباني
 |
