مغز انسان یکی از شگفت انگیزترین اعضای بدن بشمار می رود – دانشمندان و محققان بسیاری در حال مطالعه بر روی این عضو پیچیده بدن هستند . بسیاری از واکنشها و اتفاقات مغز توسط دستگاه های مختلف به ثبت میرسند, اما به گفته " رونی نیکسن " هنوز بسیاری از واکنشهای مغز برای دانشمندان ناشناخته مانده است . تله پاتی – پیشگوئی و پیش بینی – حرکت دادن اشیاء به وسیله تمرکز مغز و دیدن اینده در خواب , نمونه هایی از این پدیده های شگفت انگیز مغز هستند . مطلب امروز ما اختصاص به یکی از حالات ناشناخته مغز دارد – دیدن اینده در خواب.!!
" خوابی که دنیا را تکان داد "
بطوریکه ساعت دیواری دفتر روزنامه " بوستون گلوب " نشان میداد, ساعت اندکی از سه بامداد گذشته بود و خبرنگار کشیک شب بنام " بایرون سام " که روی نیمکت خوابش برده بود, از خواب بیدار شد و سرش را تکان داد تا حالش جا بیاید و خاطره خواب وحشتناکی که دیده بود – از یاد ببرد . از اینکه می دید همه ان حوادث
ناگوار ,در عالم خواب اتفاق افتاده بود و حقیقت نداشت – کاملا خوشحال بود . هنوز صدای فریاد کسانی را که در اقیانوس جوشانی که غل غل میکرد و فرو میرفتند- می شنید . او در خواب دید که توده های مذاب و گداخته ای از دامنه کوه, بسوی مزارع - دهکده و مردم ان جاری شده و انفجار عجیبی جزیره را به ستونی از اتش و دود و گل ولای مبدل ساخت است . ابهای خروشان دریا – در نقطه ای که لحظه ای پیش جزیره در ان قرار داشت – سر به طغیان گذاشته بودند . خبرنگار نشریه " بوستن گلوب " همانجا تنها روی نیمکت نشست و سرش را بین دو دست خود قرار داده بود . انگاه مدادی برداشت و جزئیات خوابی که دیده بود را روی کاغذ یاداشت کرد . او در این یاداشت, به توصیف جزئیات ماجرا پرداخت و نوشت که چگونه مردم وحشت زده جزیره کوچک " پرالیپ " واقع در نزدیکی " جاوه " گرفتار توده های مذاب و دریای جوشان شدند و اتش فشان – همه چیز را از بین برد . کشتی ها در برابر دیواری از اب, روی هم میغلتیدند, وعاقبت واپسین انفجار جزیره " پرالیپ " را از روی صفحه زمین محو کرد . این خبرنگار امریکایی – انچنان تحت تاثیر خواب خود قرار گرفته بود که تمام اتفاقاتی را که در خواب دیده بود – جزء به جزء نوشت و سپس مطلب را روی میز گذاشت . روز بعد وقتی سردبیر این یاداشت را مشاهده کرد و تصور نمود خبری است که ظرف شب گذشته بوسیله تلگراف دریافت شده است و " بایرون سام " برای جلب توجه انرا روی میز او قرار داده است . او هنگامیکه مطلب را خواند احساس کرد این خبر یک خبر مهم است و برای همین او این مطلب را در دو ستون و در صفحه اول روزنامه چاپ کرد . هنگامیکه مشاهده کرد هیچیک از روزنامه های " بوستن " این خبر دست اول را چاپ نکرده اند- بسیار خوشحال شد – و با شادمانی این مطلب را بوسیله تلگرام در اختیار خبرگزاری " اسوشییتد پرس " گذاشت و ان خبرگزاری نیز به نوبه خود سایر روزنامه های امریکا را تغذیه کرد . هر چند این مطلب, مهمترین مطلبی بود که در روز اوت 1883 انتشار یافت . اما سردبیر روزنامه " بوستن گلوب " به دردسر بزرگی دچار شد. زیرا تمام روزنامه ها خواستار جزئیات مربوط به این فاجعه بودند . در حالیکه او نمیتوانست پاسخ کافی و قانع کننده ای در اختیار انان بگذارد . ارتباط با " جاوه " امکان پذیر نبود و خبرنگاری هم که این مطلب را نوشته بود – بعد از ترک روزنامه بخانه نرفته بود . بعد از کلی تلاش سرانجام سردبیر روزنامه " بوستون کلوب " انرا در خانه یکی از اقوامش یافت . ولی " بایرون سام " اظهار داشت که این مطلب را بر اساس خوابی که دیده بود برشته نگارش دراورده و تصادفا" انرا روی میز جا گذاشته است .! بدتر از همه – مسئول کتابخانه روزنامه نیز اعلام کرد که جزیره ای بنام " پرالیپ " نه تنها در " جاوه " بلکه در هیچ نقطه دیگر جهان وجود ندارد . سردبیر روزنامه " بایرون سام " را بخاطره این اشتباه اخراج کرد . خبرگزاری " اسوشیتدپرس " برای چاره جوئی و حفظ اعتبار خویش در میان روزنامه های بزرگی که این گزارش بی اساس را چاپ کرده بودند, با دستپاچگی تشکیل جلسه داد . روزنامه " بوستن کلوب " نیز که ابروی خود را در خطر می دید – در صدد بر امد راهی برای رهائی از این گرفتاری بیابد . سرانجام تصمیم گرفت در صفحه اول خود, از خوانندگانش 
بخاطره چاپ این گزارش غیر مستند پوزش بخواهد و خنده های تحقیرامیز رقبای خود را تحمل کند . ولی همانروز طبیعت قدم به میدان گذاشت . امواج خروشان و سهمگین, سواحل باختری امریکا را مورد تهدید قرار داده بودند . در همان زمان خبر رسید که فاجعه بزرگی در نزدیکی اقیانوس هند اتفاق افتاده است و بر اثر طغیان اب – هزاران نفر جان خود را از دست داده اند – و امواج سهمگین چندین فروند کشتی را به کام خود فرو برده است . روزنامه ها – قسمتهائی از گزارش مربوط به این حادثه را چاپ کردند و منتظر ماندند تا گزارش کاملتری بدستشان برسد . از " استرالیا " خبر رسید که هوا منقلب شده و امواج وحشتناکی به سواحل امریکا – مکزیک – امریکای جنوبی یورش برده.... چنان هنگامه ای بر پا شده که نظیر ان در تاریخ بشر دیده نشده است . چند روز بعد کشتی هائی که از این حادثه جان سالم بدر برده بودند, همراه خود اخبار هولناکی درباره اتش فشان جزیره "کرآ کاتو " اوردند . این گزارش حاکی بود که در گیرودار یک انفجار وحشناک در تنگه " سوندا "جزیره مذکور بکلی ناپدید شده بود .! نوسانات مربوط به سنجش فشار هوا به سراسر جهان گزارش شد و این نوسانات, موجبات پیدایش یک تلاطم عظیم جوی را فراهم ساخت که در برابر شگفتی و حیرت دانشمندان , سه بار کره زمین را دور زده بود . از نظر مطبوعات این فاجعه یکی از مهمترین حوادثی بود که تا ان زمان رخ داده بود. به همین جهت – اخبار مربوط به این حادثه را با تیترهای درشت منتشر ساختند . چند روز بعد " بایرون سام " یعنی همان خبرنگاری که به اصطلاح گاف داده بود, نه تنها به سرکار خود بازگشت, بلکه عکس و تفضیلات او با اب وتاب زیاد, در صفحه های روزنامه های امریکا بچاپ رسید . البته هیچکس نفهمید که چگونه این خبر از فاصله ای بسیار دور – یعنی در حدود نیمی از محیط کره زمین به این خبرنگار امریکائی الهام شده بود.! جزیره " کارآ کاتوآ " در روز 27 اوت دستخوش حادثه شد و روز بعد از هم پاشید و در روز 29 اوت به زیر اب رفت . صحنه وحشتناکی که " بایرون سام " در خواب دیده بود , عملا صورت تحقق بخود گرفت . ولی او در یاداشت خود نام جزیره را " پرالیپ " ذکر کرده بود – در حالیکه فاجعه اکنون در جزیره ای بنام " کارآ کاتوآ " اتفاق افتاده بود . سالها این موضوع نا معلوم باقی ماند – تا اینکه انجمن تاریخی هلند یک نقشه قدیمی برای او فرستاد که در ان – نام این جزیره " پرالیپ " ذکر شده بود – ومعلوم شد که اهالی بومی در یکصد و پنجاه سال قبل این جزیره را " پرالیپ " مینامیدند ولی از ان تاریخ به بعد دیگر به این نام خوانده نمی شد .
Jalal.Sayadey@Gmail.com
Yahoo ID = Jalal_webid
|
+| نوشته شده توسط سیدجلال صیادمیری در یکشنبه ۳۰ بهمن ۱۳۸۴ و ساعت ۳:۴۴ ب.ظ
